Autodestrukcja

  Zniszczenie było dla ciebie formą największego piękna. Nie zgadzałem się z tym sposobem patrzenia na sztukę. W końcu jak coś trwające tylko krótką chwilę, ułamki sekund miało mieć w sobie takie piękno, którego efekt odciśnie stałe piętno na duszy odbiorcy. Wydawało mi się to niemożliwe, więc jak zawsze w momencie poruszenia tego tematu się kłóciliśmy. Nie potrafiliśmy dojść do zgody, bo nasze poglądy w tym temacie były skrajnie różne, a jednocześnie rozumieliśmy to w jaki sposób patrzymy na swoją sztukę. Szanowaliśmy to i pomimo nieskończonych sprzeczek dotyczących tematu, doceniałem posiadanie u boku osoby rozumiejącej moją miłość do wiecznego piękna zaklętego w formie marionetek. 

  Spędzanie wspólnego czasu, gdy nie wisiał nad nami temat artyzmu było wyjątkowo przyjemne. Na tyle, aby moje według niektórych pogłosek zlodowaciałe serce mogło pokochać i być kochane.

Miłość jednak w naszym przypadku nie była najbardziej zadowalającą rzeczą, jaką mogliśmy osiągnąć. Sztuka była ponad tym.

Byliśmy całkiem szczęśliwi. Zdarzały się czasem nieprzyjemne sytuacje, gdy na naszej drodze pojawiali się ludzie pełni uprzedzeń. Wydarzyło się też, że z jakiegoś powodu dowiedział się ktoś z otoczenia. Załatwienie tego bywało trudniejsze, ale wydawało mi się, że dobrze sobie z tym poradziłem. Nigdy nie chciałem twojej krzywdy, a mimo tego na ciebie spadała. Robiłem wszystko, co się dało, aby chronić cię od ataków ludzi spowodowanych tym, że mnie kochałeś.

Chciałem nawet odejść, zerwać nie dbając o to, jak rozdzierało to moją duszę na kawałki.

Przejrzałeś mnie jednak i na to nie pozwoliłeś. Do dziś pamiętam dotyk twojej dłoni i jej ciepło, gdy zacisnęła się na mojej. Siła twojego głosu i pobrzmiewająca w nim pewność kiedy deklarowałeś, że nie zamierzasz mnie puścić. Czułem wtedy ogromną radość, bo ostatecznie nie pozwoliłeś mi odejść. W końcu tak naprawdę tego nie chciałem. Próbowałem po prostu podjąć najlepszą decyzję, aby móc cię chronić. Całkiem długo było dobrze, aż upomniała się o ciebie sztuka. Tym razem to ty stałeś się jej płótnem.

Do dziś pamiętam jak wróciłem do domu i pełno było szkła z rozbitej szklanki u twoich stóp. Jeden z większych odłamków miałeś w dłoni, po której ciąłeś wzory na swojej skórze u drugiej ręki.

W pierwszej chwili mnie zmroziło. Czułem chłód, przeszywający cały mój kręgosłup. Widziałem skupienie i fascynację w twoich oczach tym aktem, która zupełnie mi się nie podobała.

Trwało to moment, zanim do ciebie dopadłem i zabrałem odłamek, odrzucając gdzieś w bok.

Nigdy nie wyjaśniłeś mi, co tak naprawdę cię do tego popchnęło, nie ważne ile razy pytałem.

To był dzień, w którym cię straciłem. Zobaczyłeś ulotność i piękno zniszczenia w rzeczy innej niż wybuchy. Posiadanie mnóstwa bandaży w domu stało się normą. Starałem się do ciebie dotrzeć.

Pomóc, ale to wszystko na próżno. Ból i autodestrukcja stały się twoim uzależnieniem.

  W końcu pewnego razu zgodnie ze swoimi obawami, które męczyły mnie co dnia znalazłem cię, gdy było już za późno. Biała, ozdobna pościel i wokół ciebie czerwone kamelie. Krew, która splamiła pościel dużymi, nieregularnymi plamami. Twoja twarz zastygła w bezruchu, choć na ustach błądził delikatny uśmiech. Wyglądało na to, że w ostatnich chwilach byłeś szczęśliwy.

Na stoliku nocnym zostawiłeś mi zaadresowany do mnie list, w którym przeprosiłeś i błagałeś, abym ci to wybaczył. Jednocześnie opowiedziałeś o tym jak bliski i ważny dla ciebie byłem.

Kochałeś mnie i przez to toczyłeś walkę z samym sobą, choć ja tego nie widziałem. Nie byłeś jednak w stanie jej wygrać. Sztuka destrukcji była zbyt potężna. Cieszyłeś się mimo tego, z czasu jaki było nam dane spędzić razem. Zgodziłeś się nawet na koniec, żebym jeśli bym tylko tego chciał cię uwiecznił. Początkowo nie rozumiałem, co mogłeś mieć na myśli.

Złożyłeś sam siebie w ofierze. Stałeś się swym ostatecznym dziełem. Zostałeś dla mnie definicją ulotnej sztuki, którą tak kochałeś. 

  Zajęło mi to trochę czasu okraszonego rozrywającym bólem duszy i łez, na które nigdy wcześniej sobie nie pozwalałem. Wreszcie jednak zrozumiałem.

- Jak ci się podoba, Deidara? - rzuciłem do granitowego nagrobka, na którym widniało zdjęcie mojego ukochanego, gdzie się promiennie uśmiechał. Uwielbiałem ten uśmiech. Był przepiękny.

W dłoniach trzymałem lalkę, która wyglądała jak żywa, niczym chłopak cieszący się do mnie tak pięknie ze zdjęcia.

- Stałeś się moją najdoskonalszą formą sztuki, jaką osiągnąłem – wyszeptałem niemal z czułością.

Wiedziałem, że nie stworzyłem doskonalszej marionetki niż ta, którą miałem w rękach. Zrozumiałem, że właśnie tym chciał się stać. Ulotnym żywiołem zniszczenia, który przetrwał wiecznie.

 

Krwawa Droga

 Witajcie!

No i dotarliśmy do tego ostatniego rozdziału. Kocham tą historię, a jak postawiłam ostatnią kropkę kilka miesięcy temu czułam się wręcz zszokowana, ale i pewną pustkę. Jestem dumna z tej historii, bo dużo dzięki niej odkryłam w sobie, jako autor. Ta część jest kompletna, ale być może kiedyś dokończę planowanie drugiej części i znowu do tego świata wrócę. Dziękuję wszystkim, który czytali tą historię i na nią czekali oraz za wszystkie motywujące mnie komentarze. 

_____________________________________________________

  Hashirama leżał z głową na kolanach Madary. Widział jego przerażenie w onyksowych oczach, gdy wracał do niego wzrokiem, po tym jak chwilę wcześniej obserwował drogę. Wyglądało to trochę, jakby nerwowe zerkanie na niego i autostradę mało przyśpieszyć dotarcie do szpitala. Obaj jednak wiedzieli, że to tak nie działało. Przyglądając się mu tak, zaczął mimowolnie wspominać proces jaki przeszedł tworząc go. Od szalonego pomysłu, który według niego nie miał prawa się udać, aż do ludzkiej formy zafascynowanego światem chłopca i do stanu obecnej dorosłej formy. To było wszystko dla niego jak szalony sen. Obecnie trudno było mu nawet w to uwierzyć, choć Madara był jak najbardziej rzeczywisty. Sięgnął swoją ręką do jego dłoni i splótł razem ich palce.

Brunet rzucił mu nieco zagubione spojrzenie, zerkając na ich złączone dłonie po chwili. Senju uśmiechnął się lekko, gdy Uchiha wzmocnił ich uścisk. Hashirama przyglądał mu się uważnie, pragnąć jak najdokładniej wyryć sobie jego obraz w pamięci. Był przepiękny.

Cieszył się i był dumny z tego, że go stworzył. Tonięcie w tych myślach i przywoływanie tak pozytywnych emocji pozwalało mu ignorować fakt, że czuł się coraz gorzej i słabiej. Nie mógł już dłużej ignorować uczucia, że jego płuca wydawały się płonąć, przez to jego oddech stał się cięższy i coraz bardziej urywany.

- Długo jeszcze? - zapytał Madara, przerażony nagłym pogorszeniem się stanu doktora.

- Robię co mogę! - warknął Tobirama, bo jego też to wszystko stresowało.

Nie był w stanie niektórych rzeczy przeskoczyć, choćby nie wiadomo jak bardzo tego pragnął. Zacisnął mocniej dłonie na kierownicy, wymijając kolejne samochody.

Starał się trzymać w tym wszystkim, choć teraz nawet wychowanie ich ojca nie pomagało. Pierwszy raz tak się bał. W sumie był przerażony. Nie chciał go stracić. Nie ważne jak głupim, nieodpowiedzialnym i załamującym starszym bratem był. Na tą chwilę nie potrafiłby wyobrazić sobie, że go po prostu zabraknie. Wydawało mu się to absurdalne, a wręcz niemożliwe. W końcu zawsze od dziecka był.

  Hashirama zerknął na drogę. Czuł się coraz bardziej źle, a w mieście będą musieli jeszcze zwolnić. Musiał przyznać, że oberwał czymś naprawdę porządnym.

- Tobirama, Madara – zaczął wkładając sporo wysiłku, aby go usłyszeli i głos mu się nie łamał.

- Cicho, bracie. Lepiej nic nie mów i oszczędzaj siły. Jeszcze troszeczkę i będziemy – zapewnił go młodszy brat, zaciskając mocniej palce na kierownicy.

- To nie pomoże, Tobirama. Chciałbym, żebyście mnie wysłuchali, dopóki jeszcze mam siłę.

Obydwoje ostatecznie kiwnęli głowami i czekali na jego słowa.

- Madaro chciałbym ci powiedzieć, że stan, w jakim znalazłeś się w bazie był związany z ukrytym bojowym programem, który ci zainstalowałem. Chciałem, byś był bezpieczny, choć miałem też nadzieję by nie musiał być aktywowany. Czułeś, że coś się zmieniło, prawda? - zapytał, spoglądając na niego.

- Tak i chyba rozumiem, dlaczego wolałbyś bym nie musiał tego używać – przyznał, czując uścisk w gardle.

- W takim razie uważaj, Madaro. Łatwo możesz się w tym stanie zatracić – przyznał, bo mogło do tego dojść. Nie miał jednak okazji, aby nauczyć go o tym więcej. Wierzył jednak, że sobie poradzi.

- Chciałbym przekazać ci teraz coś ważniejszego. Jestem z ciebie dumny i wdzięczny za czas jaki mogłem z tobą spędzić. Cieszę się, że zaakceptowałeś mnie, jako swojego Stwórcę. Nie byłeś rozgoryczony i zły za to jak powstałeś. Bałem się, że tak mogło się wydarzyć, wiesz?

- Wiem. Nie mogłem trafić lepiej. Jesteś naprawdę dobrą osobą i ciesze się, że dałeś mi życie – Uchiha z trudem przełamał uścisk w gardle jaki czuł. Z całych sił starał się nie rozkleić, bo wiedział, że gdy popłyną łzy nie będzie mógł skupić się na tym, co profesor chciał mu przekazać.

  Hashirama sięgnął dłonią jego policzka i lekko go po nim pogładził. 

- Jakąkolwiek drogę wybierzesz, to będzie w porządku. Zawsze będę ci kibicował, mimo że w moich marzeniach pragnę byś mógł wieść życie, które tylko będzie czyniło cię szczęśliwym. Życie jednak jest mieszanką słodko-gorzką. - powiedział, spoglądając w lśniące smutkiem onyksowe tęczówki.

Opuścił dłoń, którą trzymał na jego policzku. Spojrzał w kierunku środkowego lusterka, bo tylko w taki sposób mógł popatrzeć na brata.

- Tobirama chciałem ci podziękować za to, że zawsze przy mnie byłeś. Znosiłeś moje napady depresji, uzależnienia i inne moje dziwactwa – zaczął, uśmiechając się delikatnie na wspomnienia, które przeszły przez jego głowę.

- Bracie, przestań tak mówić, błagam. Będziemy niedługo na miejscu i wszystko się ułoży, więc nie gadaj bzdur.

- Ciesze się, że mam takiego brata. Dasz sobie radę. Nie pozwól tylko pochłonąć się rozpaczy. Jest jeszcze tyle rzeczy, które chciałbym ci powiedzieć, ale myślę, że te są najważniejsze; kocham cię, bracie – zmusił się, aby ukryć cierpienie w swoim tonie, starając się zatuszować fakt, że w rzeczywistości coraz większy ból przez truciznę ogarniał całe jego ciało.

Przymknął oczy zaciskając usta, bo takie fale cierpienia przypływały i odpływały z różną siłą. Czasem chciało mu się krzyczeć, a innym razem łatwiej było to znieść. Poczuł dłoń, która zacisnęła się na jego i odwzajemnił uścisk.

W pewnym momencie z jego gardła wyrwał się krzyk. Był krótki, ale przepełniony całym cierpieniem, z którym walczył. Po tym nastąpiła ulga.

Madara przeraził się, gdy Hashirama nagle wrzasnął. Chwilę później uścisk dłoni, którą trzymał całkiem się rozluźnił, a z kącika ust Senju wypłynęła strużka krwi. Sięgnął dłonią, aby sprawdzić jego puls, ale nic nie poczuł. Obraz zaczął mu się rozmazywać, a ciepłe łzy spłynęły wartkim strumieniem po twarzy.

Emocje, które nim zawładnęły były przytłaczające. Nie doświadczył nigdy czegoś takiego. Zalał go taki wodospad cierpienia i smutku, że miał wrażenie, jakby mógł w nim utonąć. Nie myślał wiele, gdy przytulił do siebie pozbawione życia ciało swojego stwórcy. Pozwolił uczuciu straty nim zawładnąć, trzymając najbliższą sobie osobę w ramionach. Teraz nie miał już nikogo.

  Tobirama starał się trzymać emocje na wodzy. Płacz, który słyszał za plecami szybko zmienił się w pełne rozpaczy upiorne zawodzenie. Zdjął nogę z gazu, wiedząc już, że dotarcie do szpitala nie miało już znaczenia. Skręcił dość gwałtownie, gdy prawie przegapił zjazd na parking, gdzie się zatrzymał przy jakimś fastfoodzie. Odetchnął głębiej, zakrywając twarz dłońmi. Z zewnątrz mógł wydawać się bardzo dobrze panować nad sobą, ale to co czuł było jak najgorszy koszmar. Miał wrażenie, jakby znalazł się w Piekle. Fakt, że nie zdążył go ocalić wydawał mu się abstrakcyjny. Wiedział jednak, że wystarczyło mu się odwrócić, aby potwierdzić tego autentyczność. Wydawało mu się, jakby pękał, niczym szkło mając rozlecieć się na kawałki. Fizycznie wciąż jednak był cały.

  Madara dał radę jakoś powoli się uspokoić i przestać płakać. Otrzeźwił go też nieco gwałtowny zjazd na parking. Przetarł dłonią zaczerwienione i wilgotne oczy, spoglądając po chwili na rozluźnioną, zastygłą w bezruchu twarz profesora. Wyglądał, jakby po prostu sobie usnął.

Od ponownego zatopienia się w smutku uchroniły go słowa, które wcześniej naukowiec skierował do swojego brata. ,,Nie daj pochłonąć się rozpaczy’’ – dźwięczało w jego głowie, wypowiadane znajomym głosem, niczym błaganie. Postanowił go wysłuchać. Odetchnął, przymykając oczy, by wziąć się wreszcie w garść. Odchrząknął z nadzieją, że jego głos nie będzie się łamał zdradziecko.

- Powinniśmy go pochować – odezwał się na szczęście spokojnie, wbijając spojrzenie w Tobiramę, który trwał w bezruchu. Uchiha zaczął się zastanawiać czy on w ogóle go usłyszał, gdy ten wyprostował się nagle.

- Masz rację. - odparł, spoglądając uparcie przed siebie.

Nie chciał na niego patrzeć.

-Tylko gdzie? Nie mamy też żadnej trumny.

- Zostaw to mnie – stwierdził wypranym z emocji tonem i wyszedł z samochodu.

Odszedł kawałek i wyciągnął z kieszeni telefon. W tej chwili nienawidził swoich znajomości. Świadomości tego kogo musiał pożegnać także. Przyłożył telefon do ucha i czekając aż druga strona odbierze żywił nadzieję, że reszta się bezpiecznie zdołała wycofać. Po krótkiej rzeczowej rozmowie rozłączył się, zanim mogły posypać się jakieś słowa współczucia. Wrócił do samochodu i zapalił silnik. Zastanawiał się chwilę czy dobrze zrobił, podając inny adres niż cmentarz z rodzinną kryptą. Hashirama jednak zawsze był inny od nich. Unikalny w sposób niepowtarzalny. Czasem mu tego zazdrościł. Indywidualności i drążenia uparcie własnej ścieżki, nie dbając o niezadowolenie rodziny, w której się wychowali. Ruszył powoli z parkingu, czując pewność, że postąpił słusznie.

Powinien spoczywać na ziemi, która była mu bliska.

  Madara był zaskoczony, gdy okazało się, że przyjechali pod laboratorium. Do tego pod wejściem stała elegancka brązowa trumna. Tobirama otworzył mu drzwi i chwilę później złożył do niej delikatnie ciało Hashiramy. Miejsce pochówku wybrali razem. Na wzniesieniu, gdzie był piękny widok na polanę i dalej zaczynający się las. Pracę nad wykopaniem grobu i złożeniem do niego trumny oraz zasypaniem wykonali w milczeniu. Teraz spoglądał na skończony efekt ich pracy.

Słońce już chyliło się ku zachodowi. Myślał o tym, że chyba nie będzie w stanie prowadzić spokojnego i bezpiecznego życia, jakiego dla niego chciał. Patrząc na ten kopiec uczucie straty wywierało dziurę w jego sercu, której nie dało się zasklepić.

Stracił jedynego człowieka, który go kochał. Osobę, dla której w całym tym wielkim świecie coś znaczył. On w końcu nie był jak inne istoty ludzkie, które rodząc się miały swoje korzenie i rodzinę.

Zacisnął dłoń w pięść.

Zemści się.

W końcu i tak chcieli jego. A on już nie miał nic do stracenia, więc mógł pójść z nimi na wojnę.

- Za jakiś czas będzie tu odpowiedni nagrobek.

- To dobrze. Zasługuje na to. - Uchiha odwrócił się w kierunku laboratorium. - Dziękuję, że próbowałeś go ze mną uratować – rzucił, zerkając na niego krótko przez ramię, zanim zaczął schodzić w dół.

  Tobirama spoglądał na oddalającą się coraz bardziej sylwetkę obiektu. Nie potrafił myśleć o nim inaczej niż jak o naukowym projekcie, za który jego brat stracił życie. Gdyby tylko nie istniał, to jego brat by był tutaj z nim żywy. Nienawidził tego eksperymentu. Winił go za to wszystko, a fakt, że Hashirama przyzwolił w jakimś stopniu na to wszystko go nie usprawiedliwiało. Jego brat miał tendencję do podejmowania głupich decyzji. W oczach młodszego Senju ta na pewno taka była. Spędził jeszcze trochę czasu myśląc o tym wszystkim, zanim wrócił do samochodu i odjechał.

  Madara wszedł do laboratorium i zapalił światła.

- Wróciłem – rzucił w przestrzeń, kierując do pomieszczenia ze skrzydlatym przyjacielem.

- Witaj. Jak poszło?

- Źle, wręcz tragicznie. Nie udało się uratować profesora – odezwał się, zdejmując nakrycie z klatki.

- Przykro mi to słyszeć – przyznała sztuczna inteligencja.

Izuna podleciał na drugą stronę klatki, której prętów się uczepił spoglądając na Uchihę.

- Już, już – rzucił, gdy ptak wcisnął dziób między szpary i zabrał się za danie mu świeżego jedzenia i wody.

Następnie usiadł w fotelu i patrząc jak jego pierzasty przyjaciel je i pije rozmawiał ze sztuczną inteligencją na temat przeniesienia jej do specjalnego urządzenia, które w wolnym czasie opracował Hashirama. Dowiedział się jak to zrobić i zajął się tym. W międzyczasie wziął się za szukanie rzeczy, które mogą się mu jeszcze przydać. Gdy wszystko przygotował pozwolił sobie na sen.

Kolejnego dnia stał w drzwiach z plecakiem na plecach, papugą siedzącą mu na ramieniu i komunikatorem ze sztuczną inteligencją, który ściskał w dłoni. Milion razy zastanawiał się czy opuszczenie tego miejsca to taki dobry pomysł, ale nie miał wyjścia. Musiał stąd odejść.

Ciągle się przemieszczać i posmakować ludzkiego życia. Postawił krok na przód, ruszając zaraz przed siebie. 

  Kakuzu i Hidan, gdy wrócili było już po wszystkim. Zetsu zniknął, gdy tylko wkroczyli do bazy. Podążali znanymi korytarzami, gdzie w niektórych było widać ślady wcześniejszego starcia w postaci krwi na podłodze i ścianach.

- Będę musiał wycenić szkody – burknął niezadowolony Kakuzu.

Jego partner wywrócił oczami, nawet nie zdziwiony tymi słowami.

- Tym się martwisz? Ominęła nas cała zabawa! - rzucił oburzony. - Tyle osób mogłem złożyć w ofierze.

- Twoje modły trwałyby wtedy w nieskończoność.

- Wcale nie! Uwinąłbym się z tym szybko – zaprzeczył.

- Nie wierzę ci. Wiem ile trzeba na ciebie czekać tylko przy jednym trupie. Następni w kolejce zaczęliby się nam w korytarzach rozkładać – rzucił złośliwie.

Kłócąc się dotarli do salonu, w którym spotkali Itachiego. Skarbnik organizacji zapytał go o szczegóły tego co tu się wydarzyło.

  W tym czasie Deidara siedział przy łóżku Sasoriego w budynku, który został przerobiony na szpital doktora podziemi. Lekarz jakiś czas wpuścił blondyna oznajmiając, że zrobił ze swojej strony co się dało. Reszta zależy od woli przeżycia lalkarza. Trzymał chłodną dłoń Akasuny, spoglądając na jego spokojną twarz. Jego wręcz porcelanowy odcień skóry sprawiał, że dla Deidary wyglądał jak marionetki, które robił. W jego oczach stał się ucieleśnieniem sztuki, którą tworzył.

Nie podobało mu się to.

Zacisnął mocniej swoją dłoń na jego.

- Nie waż się mnie zostawiać.

 

 

Odsiecz

 Witajcie! 

Trochę naczekaliście się na nowy ,,Obiekt''. To już przedostatni rozdział tej historii. Życzę Wam już teraz Szczęśliwego Nowego Roku, bo nie wiem kiedy wrzucę następna notkę ^^''

_____________________________________________________

   Madara obserwował Tobiramę, który postanowił wykonać jakieś telefony. Od czasu do czasu podczas takich rozmów zdarzyło mu się zadać jakieś pytanie, ale zazwyczaj brunet nie był w stanie mu pomóc. Nie miał kontaktu z porywaczami, więc nie mógł przydać się w ustaleniu, z kim mieli do czynienia. Touka wróciła i przyglądała się im chwilę w milczeniu.

- Znalazłeś go? - spytała, gdy skończył rozmowę.

- Nie, a on nawet ich nie widział – mruknął, zerkając krótko w kierunku obiektu.

Nie rozumiał, dlaczego jego głupi brat postanowił się tak dla niego poświęcać.

Madara za to zastanawiał się intensywnie nad tym, jak mógłby poznać tożsamość osób, które go ścigają. Był na tym tak skupiony, że praktycznie nie zarejestrował krótkiej wymiany zdań tamtej dwójki.

- Wiem – rzucił nagle, otrząsając się z zamyślenia.

- Co takiego niby wiesz? - rzucił sceptycznie Tobirama.

- Jak możemy dowiedzieć się kto to był – wyjaśnił.

- W takim razie co wymyśliłeś? - zapytała zaskoczona Touka.

- Myślę, że zarządzająca w bazie sztuczna inteligencja musi mieć ich nagranych i pewnie o tym nie wiedzą – dodał i przez chwilę poczuł szczęśliwy.

To był duży krok do odzyskania profesora.

- Sztuczna inteligencja? Skoro byli w stanie się do was włamać, to naprawdę myślisz, że o niej nie wiedzieli? - zapytał niezbyt przekonany Senju.

- Naprawdę nie doceniasz umiejętności swojego brata – skomentował z lekko złośliwym uśmiechem. - Nie mieliby skąd się o niej dowiedzieć i jestem pewny, że nie byli w stanie do niej dotrzeć.

- Skąd ta pewność? - białowłosy zmrużył lekko oczy.

- Po prostu wiem. Chodźmy tam. Chcesz mi pomóc czy nie? - spytał nieco zniecierpliwiony.

- A jeśli twoja pewność będzie stratą czasu?

- Masz lepsze opcje?

- Sprawdźmy to zwyczajnie. Nic na tym nie stracimy – wtrąciła się Touka, zanim Tobirama zacząłby kłócić się dalej.

Madara rzucił jasnowłosemu triumfalny uśmiech, choć ten go zignorował. Touka pokręciła głową widząc reakcję Uchihy.

- Niech wam będzie – Tobirama westchnął z rezygnacją, podnosząc się. - Jedziesz z nami? - dodał, zerkając na swoją przyjaciółkę.

- A co, chcesz się mnie pozbyć? To nie dzisiaj, bo nie zostawię was samych – uznała, wychodząc z gabinetu.

Wyszli obaj za nią i skierowali do windy, zjeżdżając na podziemny parking. Tobirama zaprowadził ich do swojego samochodu. Zajął miejsce za kierownicą, a Touka pasażera obok. Madara usiadł za nią z tyłu. Senju odpalił samochód i ruszył w kierunku laboratorium.

- Będziemy musieli uważać. Nie ma pewności czy kogoś tam nie zastaniemy.

- Jak tam ostatnio byłem, to było pusto.

- Bo zabrali Hashiramę, a tak może mają tam kogoś na wypadek, gdybyś wrócił.

- To by było głupie.

- W twoim przypadku nie niemożliwe. W ich oczach możesz nie mieć się gdzie podziać – zauważył, widząc w odpowiedzi w lusterku wściekłe spojrzenie ciemnych oczu.

Tobirama zaparkował w lesie, aby nie zwracać przedwcześnie na nich uwagi i wyjął z bagażnika dwie sztuki broni, gdzie jedną z nich podał przyjaciółce.

- Zawsze jesteś tak dobrze przygotowany? - rzucił kąśliwie Madara.

- Żyjąc z Hashiramą trzeba – uznał, kierując się do ich celu.

Jasnowłosy użył kodu i po cichu weszli do środka. Nie było tutaj wbrew ich oczekiwaniu nikogo innego.

- Wygląda na to, że nie obchodzi ich to miejsce za bardzo – skomentowała Touka, rozglądając się dookoła. Pierwszy raz miała okazję być w tym miejscu.

Madara udał się do głównej części laboratorium. Spojrzał na wysoko zawieszony ekran i dołączone do tego robotyczne dłonie, które czasem podawały coś Hashiramie, gdy on obserwował go z komory.

- Jesteś tutaj? - zapytał, patrząc jak wyłączony sprzęt się zapala.

- Jestem, Madara. Czego potrzebujesz?

- Musisz pomóc znaleźć nam ludzi, którzy zabrali doktora. Masz jakieś materiały z nimi? - zapytał, siadając na fotelu, który zwykle zajmował jego stwórca, gdy się do niej zwracał.

Nie wiedział czemu, ale poczuł się ciężko, gdy powiedział te słowa na tyle, że musiał usiąść, choć te dziwne uczucie nie zniknęło. Doszło do tego jeszcze ciepło. Zacisnął dłoń na podłokietniku, starając się nie poddać temu osłabieniu.

- Udało mi się zrobić swoje kopie nagrań, zanim je usunęli. Pokaże wam je – po tych słowach na głównym ekranie pojawiły się fragmenty nagrań, na których zostali uchwyceni intruzi.

W tym wszystkim była uwzględniona scena, gdy znaleźli grającego Hashiramę, aż do chwili zabrania go stąd. Madara nigdy wcześniej tych ludzi nie widział.

Tobirama obserwował uważnie przedstawiony im materiał, analizując go.

- Możesz puścić jeszcze raz? - poprosił, czując, że coś mu umykało.

- Myślisz, że coś zauważyłeś? - zainteresowała się Touka.

- Jeszcze nie wiem, ale może coś znajdę – przyznał.

Sztuczna inteligencja spełniła prośbę i puściła nagranie im kolejny raz.

- Zatrzymaj i cofnij lekko – rzucił w pewnym momencie Senju. - Stój i przybliż mi to – nakazał.

Rzecz, która zwróciła jego uwagę okazała się czerwoną chmurą. Senju uśmiechnął się zwycięsko pod nosem.

- Znam ten symbol. Wiem, która organizacja przestępcza jest za to odpowiedzialna. Akatsuki.

- Wiesz jak ich znaleźć? - zapytał Madara.

- Jeszcze nie, ale wiem kto może mi w tym pomóc – przyznał i wyciągnął telefon, aby wysłać wiadomość. Później zerknął, w stronę ekranu, który wcześniej wyświetlał im nagrania.

- Dziękuję. Bardzo nam pomogłaś.

Madara odszedł od nich, gdy usłyszał znajome skrzeczenie. Podszedł do zasłoniętej klatki i ją odsłonił. Papużka uczepiła się krat i wsadziła między nie dziób.

- Idiota! Idiota! - zaskrzeczała na dzień dobry.

Tobirama spojrzał w tamtym kierunku i się skrzywił.

- Chyba nie tak powinno brzmieć powitanie – skomentowała zaskoczona Touka.

- Powitanie! Powitanie! - powtórzyła papuga.

Madara pokręcił głową i poszedł dać jej świeżej wody i jedzenia. Touka się roześmiała i przywitała z ptakiem. W tym czasie Senju dostał jakąś wiadomość.

- Nie jest to jeszcze to, o czym myślicie. Dostałem jednak informacje o członkach organizacji.

Uchiha spojrzał na niego, kończąc uzupełniać braki w karmie swojego pierzastego przyjaciela.

- Będziesz jeszcze musiał tu trochę poczekać, Izuna – rzucił do swojego pupila, który wyraźnie był bardziej zainteresowany jedzeniem.

Podszedł do Tobiramy.

- To co? Przedstawisz nam ich? - zapytał, unosząc przy tym lekko brwi.

- Chętnie. Mógłbym się podpiąć i wyświetlić to na większym ekranie? - zapytał, aby chwilę później mieć obok siebie podany odpowiedni kabel, który podpiął do swojego telefonu.

Na ekranie wyświetliły się zdjęcia kilku osób z garścią informacji na ich temat. Nie było tego za wiele, ale nic dziwnego. Cud, że dało się dotrzeć do czegokolwiek. Takie organizację strzegą swoich tajemnic.

- Hidan. Fanatyk religijny, który uważa, że jest nieśmiertelny.

- Myślisz, że naprawdę może taki być? - rzuciła zmartwiona Touka, a przecież to był dopiero pierwszy z nich.

- Niewykluczone. Trudno dociec co za eksperymenty dzieją się za drzwiami sekty. Itachi to zdolny zabójca. Kakuzu łowca głów, mający umiejętność szycia – rzucił, kontynuując prezentację.

- To nie wszyscy, a nie brzmią na łatwych przeciwników – uznała Touka.

- To zbiór niebezpiecznych dziwadeł – przyznał jej rację. - Kolejny to Deidara. W wojsku był dawnym liderem Korpusu Eksplozji. Jego partner to Sasori, który używa marionetek jako broni i ma rozległą wiedzę o truciznach. Orochimaru to naukowiec. Konan jest zastępczynią ich szefa. Pain to ich lider, ale o nich tak naprawdę nic nie wiadomo. Można czasem usłyszeć jakieś niezweryfikowane pogłoski. Osób w tej organizacji może być więcej, ale tylko o nich mamy informację – zakończył wywód, spoglądając na swoich towarzyszy.

Madara, który przez ten cały czas w milczeniu słuchał o tych ludziach uśmiechnął się pod nosem.

- To są nasi wrogowie? - zapytał, zerkając na Senju.

- Na to wygląda – odparł zdezorientowany Tobirama.

- W porządku – rzucił spokojnie, podchodząc do klatki Izuny, aby ją na powrót zakryć. - W takim razie chodźmy się nimi zająć – dodał i skierował do wyjścia, nie czekając na reakcję tamtej dwójki.

  Hidan siedział zirytowany na pryczy.

- Kakuzu! Zamierzasz tu tak po prostu siedzieć i czekać? - zapytał jashinista, wwiercając spojrzenie fiołkowych tęczówek w mężczyznę opartego przy ścianie obok krat celi.

- A co nam innego zostało? Nie zamierzam skomleć jak ty teraz i użalać nad całą sytuacją.

- No nie wiem, może wymyślenie planu jak się stąd wydostać? - rzucił opryskliwie.

- W takim razie go wymyśl, bo z tego miejsca ja tego nie widzę – wzruszył ramionami.

- Ja? To ty nas dwóch robisz za tego mądrego – zauważył.

- No i jesteś pewny, że chciałbyś używać moich rozwiązań?

- W końcu jestem tym mądrzejszym, choć przy tobie to nawet Tobi czasem wydaje się inteligentniejszy – skomentował, słysząc skrzypnięcie pryczy, które zignorował. - Jestem pewny, bo nic lepszego nie wymyślisz. Nie da się – dodał, zostając w tym samym momencie pociągniętym za przód płaszcza.

Jego spojrzenie skrzyżowało się ze znajomymi fiołkowymi tęczówkami, które lśniły irytacją. Kakuzu uśmiechnął się pod maską.

- Cofnij to – zawarczał, zaciskając mocniej palce na jego płaszczu.

- Co takiego? Czyżby coś ci się nie podobało? - spytał z kpiącym uśmiechem.

- Myślę, że ty dobrze wiesz co. Nie porównuj mnie do tego zdziecinniałego kretyna. Jestem od niego lepszy!

- Oh, czyli twój problem to urażona duma – skomentował z nutą rozbawienia w tonie – A co, jeśli dla mnie nie jesteś?

- To ci to udowodnię – odparł z determinacją.

- Jak? - skarbnik przechylił głowę w bok zainteresowany.

Hidan miał już udzielić odpowiedzi, gdy usłyszał chrząknięcie.

Obaj spojrzeli w kierunku krat, gdzie przed celą stał Zetsu. Nie wiedzieli kiedy się tam zakradł, niczym jakiś duch.

- Możecie odłożyć swoje kłótnie małżeńskie na później? - zapytał, unosząc dłoń, w której trzymał pęk kluczy. - Jesteśmy potrzebni w bazie.

Hidan puścił Kakuzu i się odsunął bez słowa. Szpieg znalazł odpowiedni klucz i otworzył celę.

- Jak ci się udało nie zostać złapanym? - zainteresował się jashinista.

- W przeciwieństwie do was nie miałem zamiaru dać się złapać – wzruszył jedynie ramionami, nie mając zamiaru tłumaczyć się mu ze swoich sztuczek. - Teraz jednak trzeba się skupić na wydostaniu się stąd, a to nie będzie proste – oznajmił i po tych słowach wyszli z części więziennej.

  Madara siedział na kanapie w domu swojego Stwórcy, obserwując jak Tobirama kończy jedną z wielu rozmów telefonicznych jakie w ostatnim czasie odbył. Touka zniknęła jakiś czas temu, aby zebrać ludzi mających im w tym wszystkim pomóc. Jemu pozostało tylko czekać. Nie miał nawet w czym zaoferować swojej pomocy. Nie posiadał żadnych przydatnych znajomości ani rozwiązań mogących przyśpieszyć proces przygotowania całej akcji. W końcu niedawno zaczął poznawać ten świat. Jego kontakty ograniczały się do Hashiramy i sztucznej inteligencji. Teraz nie miał już tego pierwszego. Musiał im pozwolić przygotować do misji ratunkowej.

Tobirama podszedł do niego i zmierzył spojrzeniem.

- Zlokalizowaliśmy ich kryjówkę. Zbieraj się – rzucił, kierując od razu do wyjścia z pomieszczenia.

Madara ożywił się i zerwał z miejsca, szybko doganiając jasnowłosego.

- A co z Touką? - zapytał, gdy opuścili już mieszkanie, kierując się do samochodu.

- Dołączy do nas na własną rękę – zapewnił, zajmując miejsce od strony kierowcy.

Madara usiadł po drugiej stronie i niedługo po ustawieniu nawigacji ruszyli.

- Dlaczego staliśmy się celem? Kto ich wynajął? - zapytał, mając dość tej ciszy i kłębiących się w jego głowie myśli.

- Bo jesteś wynikiem technologii dającej dużo możliwości, a mój brat jest jedyną osobą, która potrafi jej użyć.

- Właśnie dlatego trzeba posuwać się do tego wszystkiego?

- Nie, ale Fugaku Uchiha jest najwyraźniej bardzo zdeterminowany, żeby was dostać – przyznał.

- Kim on jest? - Spojrzał na Senju uważnie.

- Biznesmenem. Dużym graczem, który posiada między innymi laboratoria, gdzie testują roboty, oprócz tego ma fabrykę broni i sprzętu zbrojnego. Obstawiam, że wizja tworzenia ludzi, aby zasilać wojsko mogła go skusić.

Brunet zamilkł, patrząc na swoje dłonie. Zaczął zastanawiać się nad tym kim albo czym tak naprawdę jest. Jakie jest jego przeznaczenie? Jego istnienie sprowadziło na doktora kłopoty. Dlaczego z całą świadomością podjął to ryzyko? Chciałby to zrozumieć, ale odpowiedzi musiał znaleźć w sobie. Wykuć je poprzez swoje wybory i decyzje. Tylko ta droga mogła mu pomóc zrozumieć wszystko. Resztę jazdy przebyli w całkowitej ciszy. Madara skupiał się na widoku za oknem, dopóki nie zaparkowali w środku lasu.

- Dalej będziemy musieli przejść pieszo. Reszta już na nas czeka – oznajmił Tobirama, wyjmując kluczyki ze stacyjki i opuszczając pojazd.

Zaskoczony brunet wyszedł szybko i podszedł do niego, gdy Senju zamknął samochód i ruszył naprzód.

- Kto na nas czeka i gdzie? - spytał zdezorientowany.

- W lesie. Nieopodal kryjówki porywaczy. Myślałeś, że te małe przydrożne parkingi przy lesie są tak oblegane przez grzybiarzy czy co? To wozy tych, co nam pomogą – wyjaśnił, kierując się na umówione miejsce spotkania.

Gdy dotarli niemal natychmiast podeszła do nich Touka. Uchiha nie zwrócił na nią zbytniej uwagi, bo tą przykuła ilość osób tu będących. Nie spodziewał się tego. Wszyscy ci ludzie mieli pomóc im odzyskać doktora. Ucieszyło go to i poczuł się dodatkowo w tym wszystkim mniej samotny.

- Idziemy dalej – usłyszał za sobą głos Tobiramy, zostając lekko popchnięty przy tym do przodu.

Madara patrzył za nim lekko zdezorientowany, ale wznowił wędrówkę. Niedługo później stanęli przed jaskinią.

- W głębi jest wejście do kryjówki – oznajmiła Touka, wyciągając latarkę, którą włączyła i weszła do środka.

Grota z zewnątrz wydawała się mała, ale szukając wejścia do bazy wroga wyglądało na to, że jest odwrotnie. Znaleźli wreszcie metalowe, mocne i elektroniczne drzwi. Jeden z towarzyszących im mężczyzn wyszedł przed szereg i zaczął coś przy nich robić. Połączył się z nimi jakimś urządzeniem własnej roboty, robiąc coś na nim w skupieniu. Wszyscy czekali cierpliwie w ciszy, aż wreszcie drzwi otworzyły się w towarzystwie alarmu. Ludzie, z którymi tu przybyli zaczęli wchodzić do środka.

  Tobi podskoczył na krześle, gdy nagły dźwięk syreny alarmowej wyrwał go ze snu. Zerknął w kierunku monitora, pokazującego nagrania z kamer i zamarł na kilka sekund. Zerwał się jednak zaraz z miejsca i pognał korytarzami bazy.

Konan siedziała w salonie z Painem, pijąc herbatę i rozmawiając z nim o przyszłości organizacji. Nie byli przejęci alarmem myśląc, że to sprawka Tobiego. Gdy ten pojawił się zziajany w wejściu zrozumiała, że tym razem to nie była jego robota.

- Intruzi! Cała masa wrogów! - wykrzyknął zamaskowany informatyk, wymachując energicznie rękami.

Pain z Konan wymienili porozumiewawcze spojrzenia, wstając niemal równocześnie z miejsca.

- Tobi poinformuj pozostałych o sytuacji – polecił Lider.

Mężczyzna w pomarańczowej masce zapewnił, że już pędzi i wybiegł z pomieszczenia przejęty zadaniem.

  Deidara spojrzał w kierunku wyjścia, gdy rozległ się alarm. Akasuna zostawił aż narzędzia, którymi starał się wydobyć informację od naukowca.

- Myślisz, że powinniśmy sprawdzić co się dzieje?

- Nie, zostaniemy tutaj. Jeśli ktoś z zewnątrz uruchomił alarm, to tym bardziej trzeba pilnować tego tu – ruchem głowy wskazał na zakrwawionego szatyna, który wpatrywał się w podłogę, zakrywając twarz włosami.

- W sumie racja i tak na kogoś by to spadło – blondyn westchnął, zerkając na stół z narzędziami.

- Nie ma tu jednak dobrego arsenału – skomentował.

- Jakoś sobie poradzimy. A przynajmniej ja na pewno – stwierdził i uśmiechnął złośliwie.

- Ja też umiem dać sobie radę bez swoich zabawek – zapewnił oburzony Deidara, podchodząc do stołu z rozłożonymi rzeczami. Nie miał pojęcia, jakby miał się tym posłużyć w walce, więc teraz coś wymyśli. Udowodni tym samym rudemu złośliwcowi, że jest w stanie używać czegoś innego poza najróżniejszymi bombami.

  Orochimaru zaraz po tym, jak został poinformowany o sytuacji i Tobi zniknął mu z oczu zaczął planować ucieczkę. Nie miał zamiaru im pomagać i stracić swoje cenne naukowe prace. Najlepiej będzie skorzystać z powstałego zamieszania i zniknąć, by znaleźć dla siebie lepsze miejsce. Nie widząc dla siebie żadnych korzyści z nadstawiania karku zaczął się w pośpiechu pakować.

Itachi słysząc o tym co się dzieje rzucił, że się tym zajmie i poszedł uzbroić.

Tobi wciąż zdjęty paniką wrócił do pomieszczenia z kamerami, aby zobaczyć jak ma się cała sprawa.

Intruzi zdążyli zetrzeć się już z liderem i resztą jego ciał, których działania im nigdy nie wyjaśnił. Towarzyszyła mu jak zawsze Konan. Itachi zgodnie z deklaracją szedł im pomóc. Na jednym z obrazów zobaczył przemierzającą zupełnie inną część korytarzy samotną jednostkę. Rozpoznał tą osobę i uśmiechnął się pod maską.

  Madara podczas początkowej podróży z grupą ustalił, że się rozdzielą i zostawią mu poszukiwanie Hashiramy. Dostał też od Touki komunikator, który dzielił z Tobiramą. Obecnie przemierzał samotnie bliźniaczo podobne korytarze, odsuwając od siebie pozbawione nadziei myśli. Znajdzie go. Nie było innej możliwości. Z pustych korytarzy dotarł do części, gdzie zdarzało się napotkać jakieś drzwi. Niektóre pomieszczenia były puste, inne zamknięte, ale nie wyglądało na to, aby to było miejsce pobytu profesora. Zdarzyło mu się też trafić do czyjegoś pokoju. Na ścianie był wyglądało na to, że krwią namalowany jakiś znak. Samo miejsce miało w sobie coś na tyle niepokojącego, aby zamknął szybko drzwi i ruszył w dalszą drogę. Nie miał pojęcia ile czasu minęło, ale czuł się, jakby błądził w tym labiryncie wieczność. Zatrzymał się, gdy znalazł zejście prowadzące niżej. Z nadzieją, że będzie dolne piętro bliźniaczych korytarzy zszedł na dół. Miejsce różniło się od tego na górze. Było tu zdecydowanie ciemniej, a widok otaczających go z obu stron więzień podwyższył jego ostrożność. Prawdopodobieństwo, że znajdzie tu doktora były bardzo wysokie. Przemieszczał się do przodu szybko, a jednocześnie bezszelestnie i rozglądał uważnie.

Czuł, że był blisko. Dotarł do końca, który był bardziej oświetlony niż wcześniejsze części tych podziemi. Przylgnął bardziej do ściany plecami i ostrożnie wyjrzał. Widok, który zastał sprawił, że zrobiło mu się gorąco i poczuł narastającą w nim furię. Schował się, ale widok zakrwawionego, poranionego i opadniętego z sił Hashiramy nim wstrząsnął. W końcu to był ten sam człowiek, który jeszcze nie tak dawno się do niego promiennie uśmiechał. Teraz wyglądał jak wrak samego siebie.

Wiedział kto za tym stał, bo w pomieszczeniu były jeszcze dwie osoby. Jeden blondyn i jego czerwonowłosy kompan. Ten drugi był głównym winowajcą. Dostrzegł ślady krwi na jego ubraniach. Zacisnął dłoń w pięść, czując nagłe przeszywające ukłucie bólu w głowie, a zaraz potem świat przed oczami mu zawirował. Przytrzymał się bardziej ściany i lekko zachwiał, ale utrzymał pion. Po chwili poczuł się lepiej, ale wszystko stało się czarno-czerwone. Miał też wrażenie, że coś jeszcze uległo zmianie. Nie miał pojęcia co się z nim stało, ale to nie było teraz najważniejsze. Musiał uratować doktora. Rozejrzał się za czymś mogącym posłużyć za broń.

W kącie zobaczył pozostawione jakieś rzeczy, a wśród nich znajdowała się kosa z jednym ostrzem w kształcie półksiężyca. Był wdzięczny temu kto postanowił ją tu zostawić, gdy przemknął do tych rzeczy i ją wziął. 

  Sasori uniósł głowę, gdy usłyszał zgrzyt metalu o kamienną podłogę. Jego towarzysz też spojrzał, w stronę źródła dźwięku. Hashirama uniósł z trudem głowę, będąc pewnym, że nadchodzi jego koniec. Sylwetka, która wyłoniła się zza zakrętu była mu jednak zbyt dobrze znana. Wyglądał faktycznie nieco jak uosobienie śmierci, gdy ciągnął za sobą kosę, patrząc w dół. Gdy zatrzymał się i odwrócił do nich przodem, to Senju widząc szkarłat w jego oczach wiedział, że śmierć w tym miejscu nie jest zarezerwowana dla niego.

- Madara – odezwał się słabym, zachrypniętym głosem.

Uchiha na dźwięk swojego imienia spojrzał prosto na niego. Posłał mu delikatny uśmiech.

- Jestem tu. Wszystko będzie dobrze. Zabiorę cię do domu, Hashirama – obiecał z pewnością i spokojem w głosie.

Wrócił spojrzeniem do czerwonowłosego mężczyzny. Zacisnął mocniej dłonie na kosie i złapał broń pewniej, po czym ruszył na niego. Moment później słychać już było brzdęk metalu uderzającego o metal. Kosa Madary została zatrzymana przez maczetę. Cofnął swoją broń i znowu ruszył do ataku, czując dziwną ekscytację jaką mu to dawało. Zaczynał też się dostosowywać i przyzwyczajać do swego oponenta. Korzystne było tez to, że drugi z nich tylko obserwował i się nie wtrącał. Do tej broni też zaczął się przyzwyczajać i posługiwać nią coraz sprawniej. Musiał skończyć to szybko i spełnić swoją obietnicę. Udało mu się zaatakować z większym impetem, wytrącając lekko przeciwnika z równowagi. Skorzystał z tego natychmiast i ciął go przez klatkę piersiową. Drobinki krwi przybrudziły mu twarz, ale rana nie była bardzo głęboka, lecz zapewne zostawi ślad. Chciał już zamachnąć się drugi raz, korzystając z szoku przeciwnika, ale tym razem doskoczył jego towarzysz blokując atak za pomocą noża. Czyżby uznał, że jego kolega ma kłopoty? - zastanawiał się Uchiha.

- Deidara, nie wtrącaj się – Akasuna spojrzał na blondyna zirytowany.

- W takim razie nie obrywaj – rzucił opryskliwie, odpychając od siebie Madarę.

- Będę obrywał, jeśli taką mam ochotę. To nie twoje zmartwienie – stwierdził i rzucił do ataku.

Blondyn spojrzał za nim, wzdychając ciężko, gdy znowu skrzyżował broń z brunetem. Nie wtrącił się znowu. Nie miał najlepszej broni do takiego pojedynku. Do tego lepiej, by był na siłach jak najdłużej. Sasori się uparł, więc da mu przeprowadzić ten pojedynek. Dźwięk metalu nie milkł nawet na moment. Dawno nie widział swojego partnera walczącego z taką pasją i determinacją.

Hashirama nie czuł się najlepiej, ale walczył z chęcią zamknięcia oczu. Obserwował ten pojedynek, bo Madara walczył dla niego. Przyjmował te wszystkie ataki i rany od ostrza, by go sprowadzić do domu. Nie mógł w tej chwili zrobić wiele, oprócz patrzenia na swojego bohatera.

- Sasori! - krzyknął Deidara, gdy ostrze kosy wbiło się w brzuch lalkarza.

Akasuna złapał dłońmi ostrze, wcześniej upuszczając własną broń, aby nie weszło głębiej. Zacisnął usta w wąską linię, a krew spłynęła z kącika jego ust.

Madara zaatakowany przez Deidarę był zmuszony wyszarpać kosę i odskoczyć od niego.

Akasuna zachwiał się i opadł na kolana.

- Ty cholerny kretynie – odezwał się blondyn, zerkając na niego z furią w tych swoich pięknych błękitnych oczach.

Sasori pomyślał, że to dość rzadki widok. Fakt, że jego stan był tego powodem w jakiś pokręcony sposób sprawił, że to było miłe. Nie był przyzwyczajony, aby komuś zależało na jego życiu. Była jednak jedyna taka osoba tuż przed nim. Sięgnął ręką do kieszeni i rzucił senbon w naukowca. Jedna z zatrutych igieł sięgnęła celu i wbiła się w jego ramię. Może nie było to zgodne z życzeniem klienta, ale pieprzył to. Chciał spróbować przeżyć, bo miał dla kogo.

Deidara złapał Sasoriego, który stracił nagle przytomność. Zerknął w kierunku Madary, który obecnie stracił nimi zainteresowanie, skupiając się na swoim Stwórcy. Postanowił to wykorzystać.

- Tylko nie próbuj mi tu umierać – rzucił, biorąc lalkarza na ręce i rzucając do ucieczki.

Uchiha wbił przerażone spojrzenie w Hashiramę, pozbywając się igły z jego ramienia. Tamta dwójka uciekła, ale to nie miało dla niego znaczenia. Rozciął więzy Senju i pomógł mu wstać.

- Dasz radę trochę przejść? - zapytał, dostając w odpowiedzi niemrawe skinięcie głową.

Zarzucił sobie jego rękę na ramię i podtrzymując go ruszył do wyjścia.

- Tobirama, znalazłem go. Musimy się stąd jak najszybciej wydostać i pojechać do szpitala – odezwał się do komunikatora, który włączył za pomocą komendy głosowej.

- Pójdź do miejsca, gdzie się rozdzieliliśmy. Będę czekał – otrzymał nieco niewyraźną odpowiedź na tle szumu walki.

- Zrozumiałem – odparł i po dłuższej chwili namysłu postanowił spróbować wziąć doktora na ręce i ruszyć truchtem korytarzami, które miał nadzieję, że jakoś spamiętał.

Jego wizja zaczęła wracać do normalności. Świat znów był w kolorach. Zacisnął lekko palce na ubraniu naukowca i przyśpieszył jeszcze bardziej. 

   Tobiramie z trudem, ale udało się wyrwać ze szponów przeciwnika i wtopić w tłum swoich ludzi i umknąć z pola bitwy. Stał w korytarzu, gdy w pewnej chwili zaczął słyszeć truchtanie. Ktoś tutaj biegł. Mógł to być jego towarzysz, ale też i wróg. Dłoń powędrowała w okolice broni i zamarła, gdy Madara wyszedł zza zakrętu. Jego wzrok skupił się na osobie, którą trzymał w ramionach. Młodszy Senju po raz pierwszy w życiu poczuł się sparaliżowany przerażeniem.

- Musimy iść zawieźć go do szpitala. Nie czas na to – Uchiha sprowadził go na ziemię i wyminął, kierując biegiem do wyjścia.

Tobirama poszedł w jego ślady. Przebiegli tak cała drogę do samochodu, gdzie Madara z Hashiramą zajęli tył samochodu. Jasnowłosy za kierownicą ruszył z piskiem opon.

 

Determinacja

 Witajcie! 

Wracamy w końcu do dalszej publikacji rozdziałów ,,Obiektu''. Przeplatać będę je z shortami z Bleacha, bo przedostatni rozdział, który będę musiała przepisać jest zdecydowanie dużo dłuższy niż ten i ostatni.

_____________________________________________________

  Po przekroczeniu progu laboratorium Orochimaru niemal natychmiast się zmył. Itachiemu jednak to całkiem odpowiadało. Ruszył korytarzem, aby rozejrzeć się tutaj dokładniej niż wcześniej. Zastanawiał się na co powinien zwracać szczególną uwagę i czego przydałoby się szukać na początek. Rzeczy, które przyszły mu do głowy było zaskakująco dużo. Od znalezienia jakiegoś prywatnego notesu, po zastanawianie się nad tym czy obiekt mógł prowadzić jakiś pamiętnik dając wskazówkę, gdzie obecnie się znajduje. Zaczął przeszukiwać różne szuflady w pomieszczeniu, które najbardziej przypominało biuro. Znalazł notes Senju, ale w nim nie było nic istotnego.

Jakieś spotkania naukowe, przyziemne rzeczy, o których nie chciał zapomnieć, przeplatane z listami zakupów. Odłożył kolejne nieprzydatne dla niego dokumenty na dość pokaźną stertę przejrzanych już rzeczy.

Westchnął, odchylając się w tył na fotelu. Wyglądało na to, że szukanie w papierach nic mu nie da, więc napisał wiadomość Tobiemu, aby ogarnął mu dostęp do znajdującego się tu komputera.

W oczekiwaniu na odpowiedź jego zainteresowanie przykuło skrzeczenie w jednym z pobliskich pomieszczeń. Uchiha podniósł się z fotela i skierował w stronę źródła dźwięku. Skrzeczenie wydawało się dobiegać spod czegoś, co było przykryte kocem.

Zastanawiał się przez moment czy odkrycie tego, będąc w czyimś laboratorium to dobry pomysł. Nie był tego pewny, ale ostatecznie sięgnął po nakrycie i zdjął je jednym szybkim ruchem.

Zaskoczyło go, gdy jego oczom ukazała się klatka z papugą. Nie miał pojęcia czemu, ale nie spodziewał się tego. Jego wyobraźnia doszukiwała się czegoś ekscytującego. Jakiejś hybrydy różnych zwierząt czy coś tego typu równie osobliwego.

- Co to były za dźwięki? - usłyszał za sobą swojego towarzysza.

Brunetowi jakoś udało się nie drgnąć z zaskoczenia. Prawie zapomniał o jego obecności tutaj.

- Papuga – odparł, wskazując na ptaka.

- Hmm… ciekawe czy jest jakoś zmodyfikowana – mruknął Orochimaru w zamyśle, gdy zwrócił na zwierzę uwagę.

- Idiota! Idiota! - zaskrzeczał ptak w odpowiedzi.

Itachi uniósł lekko brwi na zachowanie pierzastego stworzenia, które właśnie zyskało jego sympatię. Nie okazując swojego rozbawienia zerknął w kierunku swojego kompana.

Twarz Orochimaru zdradzała poirytowanie zmieszane z oburzeniem.

- Kto niby jest idiotą?! Przestanie ci być tak wesoło, gdy oskubie cię z piórek i przerobię na ramen! - zagroził, wyciągając dłoń w kierunku klatki.

- Nie zrobisz tego – Itachi zatrzymał jego rękę, gdy palce Orochimaru sięgnęły drzwiczek klatki.

Zirytowany mężczyzna rzucił mu na początku zaskoczone spojrzenie, a po chwili na jego usta wpełzł nieco oślizgły uśmieszek.

- Niby dlaczego? Bo odezwał się w tobie przyrodnik? - zakpił.

- Nie. Zwyczajnie ci na to nie pozwolę. Daj temu spokój.

- Daj spokój? To nie ciebie zwyzywało.

- To tylko zwierze. Tak się tym przejmujesz? A może boisz się, że miało rację? - uniósł brwi.

- Niczego się takiego nie obawiam – warknął zirytowany i wyrwał się z jego uścisku. - Wracam do części laboratoryjnej – dodał i opuścił pomieszczenie.

Uchiha spojrzał na papużkę, która nic sobie z wcześniejszej sytuacji nie robiąc czyściła swoje kolorowe pióra.

- Chyba zupełnie cię nie obchodzi jakie mogłaś mieć szczęście – skomentował zachowanie ptaka, zauważając przy okazji, że kończy mu się woda.

Otworzył klatkę i uważając by pierzasty mieszkaniec mu nie czmychnął wyjął poidełko. Wymienił papużce wodę i przyglądał jej dłuższą chwilę, zanim sprawdził wiadomość od Tobiego i wrócił do pracy. Zaczął przeszukiwać komputer, co jakiś czas dając informatykowi nowe zadania do zmierzenia się. Nie zdziwiło go specjalnie, że żadnych danych na temat ich celu nie znalazł.

Musiał przyznać, że naukowiec dobrze się na taką ewentualność przygotował. Jednocześnie znajdywanie różnych projektów na zlecenia, które dostawał też było fascynującą lekturą. Nie każdy miał okazję sprawdzić czym ktoś taki jak Senju się zajmuje. Ich praca zwykłym osobom wydawała się dość tajemnicza.

On też nie stanowił tu wyjątku, dlatego fascynowały go projekty robotów, broni, po rzeczy, których zastosowania nie potrafił rozszyfrować.

W końcu jednak wstał i postanowił znaleźć Orochimaru. Miał już zacząć się zastanawiać nad tym jak go w tym rozległym miejscu odnajdzie, gdy usłyszał wściekły okrzyk, po którym wystąpiło kilka przekleństw.

- Czemu tak się wściekasz? - zapytał, gdy odnalazł właściwe pomieszczenie.

- Bo odkryłem kto mi zabierał dobre kontrakty sprzed nosa i przez kogo słyszałem odmowy!

Westchnął ciężko. Nie za bardzo obchodziły go ich naukowe rywalizacje o zlecenia.

- A coś w związku z chłopakiem?

- Nic. Zdecydowanie był dobrze przygotowany na taką ewentualność, a tutaj na pewno go nie ma, bo sprawdzałem.

- Ja sam też nie znalazłem nawet małej wzmianki na jego temat – przyznał, nie wspominając jednak o tym jak postanowił przejrzeć materiały z monitoringu, z którego zanim weszli Senju z obiektem zniknął. Było jednak też drugie miejsce, gdzie po ich opuszczeniu laboratorium z naukowcem miał wrażenie, że część materiału mogła zostać usunięta, choć pozornie się wszystko zgadzało.

Wygląda na to, że nic tu nam nie pomoże. Wracamy?

Orochimaru zmierzył zamyślonym spojrzeniem stół laboratoryjny, milcząc przez dłuższą chwilę.

- Wracajmy – uznał po namyśle.

Nie miał tu już nic więcej do zrobienia.

Itachi kiwnął głową i poszedł po swoje rzeczy, które ze sobą tu zabrał i opuścił ze swoim towarzyszem ośrodek badawczy. Uchiha zajął miejsce kierowcy i ruszył w drogę powrotną do bazy.

Zastanawiał się dalej nad kwestią monitoringu. Nie zamierzał o niej wspominać, bo nie chciał przyśpieszać odnalezienia chłopaka. Przeciwnie, potrzebował kupić sobie czas, aby rozgryźć zamiary swojego ojca. 

  Gdy wyszedł na powierzchnię z tunelu ewakuacyjnego i zanim dotarł do miasta nastał wieczór. Było dość chłodno i zanosiło się na deszcz. Madara powiódł wzrokiem po neonowych szyldach, których kolory mieniły się zachęcająco. Zajrzałby chętnie do tych sklepów, ale nie miał na to czasu ani pieniędzy. Musiał dowiedzieć się jak dostać się do miejsca pobytu młodszego brata doktora.

Nie miał jednak żadnego lepszego planu jak mógłby tam dotrzeć niż zaczepianie przechodniów. Ludzie nie byli w większości pomocni. Niektórzy, gdy zagadywał rzucali mu pełne irytacji spojrzenie i wymijali go, drudzy udawali, że go ani nie widzą ani nie słyszą. Tak niewidzialny to się nigdy nie czuł wcześniej. Trzecia grupa by pomogła, ale niestety nie wiedziała. Ostatni dawali mu nadzieję i kierowali, ale ostatecznie albo zgubił się z własnej winy lub źle go prowadzili. Czuł coraz większą frustrację, bo marnował cenny czas na błądzeniu po omacku. Spojrzał w kierunku budynku administracyjnego, na którym widniała duża, podświetlana tarcza zegara.

Starał się ignorować ścisk, który czuł gdy przez jego głowę przeszła myśl, że nie ma pojęcia co się dzieje z Hashiramą. Paraliżował go strach, gdy umysł sugerował mu, że mogła mu się dziać w danej chwili krzywda. Zaczął padać deszcz, a on wciąż zdjęty zgrozą patrzył na zegar, usilnie starając się odpędzić od siebie czarne scenariusze. Nie wybaczyłby sobie tego, że nie był w stanie mu pomóc.

Otrząsnął się i zaciskając dłonie w pięści postanowił podwoić swoje wysiłki. Teraz było jeszcze trudniej, bo ludzie byli bardziej zainteresowani szybkim powrotem do domu lub znalezieniem schronienia przed coraz bardziej wzmagającym się deszczem. On sam przemókł wreszcie tak,że postanowił poszukać schronienia. Drżąc z zimna udał się w boczne mniej uczęszczane uliczki, zatrzymując się pod dachem dawno nieczynnego sklepu spożywczego. Nie był tu jednak sam.

Po drugiej stronie końca dachu stał mężczyzna.

- Przepraszam – odezwał się Madara, zwracając na siebie uwagę.

- Słucham? - starszy mężczyzna odwrócił się w jego stronę.

Miał na sobie nieco przydużą koszulkę, przybrudzone spodnie i widać było, że żyje na ulicy. Nie było jednak czuć od niego woni alkoholu. Jego oczy patrzyły bystro i trzeźwo. Nie śmierdział też. Musiał więc mieć sposób, aby regularnie się kąpać.

- Wie pan może, gdzie znajduje się Senju Company?

- Wiem, ale czego o tej porze będziesz tam szukał? - zapytał nieco zdziwiony.

- Chce tam złożyć papiery do pracy, ale nie jestem tutejszy – rzucił pierwszym w miarę wiarygodnym kłamstwem, jakie przyszło mu do głowy.

- Rozumiem. Mogę cię tam zaprowadzić – zaproponował.

- Będę bardzo wdzięczny panie…? - zaciął się, bo wcześniej w zasadzie nie zapytał go o imię.

- Satoshi – przedstawił się, uśmiechając lekko. - A ty?

- Madara, miło mi pana poznać.

- Mi ciebie również. Chcesz ruszać teraz czy wolisz poczekać, aż ta ulewa się uspokoi?

- Myślę, że wolałbym wyruszyć od razu, jeśli to nie problem – Uchiha nie dbał już o to, że wciąż dotkliwie odczuwał zimno. Teraz liczyło się dla niego tylko to, aby odnaleźć Tobiramę i pognać na ratunek Hashiramie.

- W porządku. Chodźmy w takim razie – oznajmił mężczyzna, wychodząc poza zadaszenie.

Zmotywowany brunet ruszył zaraz za nim. 

  Hidan obserwujący dotychczas bazę wojskową przez lornetkę szturchnął łokciem leżącego obok partnera.

- Kuzu zobacz. Chyba coś się zaczyna dziać – powiedział z ożywieniem, wyciągając dłoń trzymającą lornetkę w kierunku towarzysza, który zerknął na niego mrugając intensywnie, aby odgonić senność.

Praktycznie cały ten czas spędzili obserwując typowy dzień wojskowych. Nie było to porywające, więc nie dziwiło go, że nawet Kakuzu przy tym przysypiał, choć obecnie udawał, jakby nic takiego miejsca zupełnie nie miało.

- Pokaż – mruknął, zabierając wyciągnięty w jego kierunku przedmiot, przez który zaraz spojrzał.

Faktycznie między żołnierzami zaczęło panować jakieś ożywienie. Szeptali coś ze sobą zaaferowani, a inni odłączali się nagle i szli gdzieś energicznie.

- Gdzie Zetsu? - zapytał, odsuwając sprzęt od oczu.

- A bo ja wiem? Poszedł uznając, że przyjrzy się temu wszystkiemu z innej strony – wzruszył ramionami.

- Myślisz, że mógł mieć na myśli bycie w środku i go odkryli? - zastanawiał się na głos, starając się wywnioskować przyczynę tej nagłej aktywności.

- To Zetsu, oni by się nie skapnęli nawet, jakby im pod łóżka zaglądał i stamtąd gazetki wyciągał.

- Hidan ma racje – dobiegł ich z tyłu głos przedmiotu ich dyskusji. - Zamierzam się tego jednak dowiedzieć, ale wy zostańcie tutaj – dodał, nie czekając nawet na ich reakcję odszedł.

- Czemu w sumie wojsko interesuje ten doktorek? - zapytał Hidan po dłuższej chwili ciszy.

- Bo jest dobry i pewnie rząd miał swoje sposoby, aby go do tego przymusić.

- Dlaczego zwrócili na niego uwagę? Jest pewnie więcej dużo bardziej chętnych do współpracy. Co w nim takiego wyjątkowego, że i nasz zleceniodawca tak bardzo go chce? Nie rozumiem.

- Wiem tyle co i ty. Mogę jedynie założyć, że musi się czymś wyróżniać – stwierdził i zaraz spoważniał, gdy zaczął słyszeć trzaski w słuchawce.

- Zetsu? - odezwał się, zerkając na Hidana.

Starał się wyłapać, co chciał im przekazać, ale było to trudne. Najbardziej zrozumieli jednak jedno słowo; uciekajcie. Wymienili ze sobą porozumiewawcze spojrzenia i mieli podnosić, ale dźwięk ładowanej broni za ich plecami im to uniemożliwił.

- Ręce do góry i nie ruszać się – usłyszeli polecenie.

- Kurwa, Kakuzu mamy przejebane – rzucił jashinista, spełniając polecenie wydane przez mężczyznę za ich plecami.

- Trudno mi się z tobą nie zgodzić.

   Madara podążał za Satoshim, zastanawiając się czy o tej godzinie jeszcze zastanie Tobiramę.

- To tutaj – oznajmił jego towarzysz, wskazując na ogromny drapacz chmur. - Wysoko mierzysz chłopcze, powodzenia.

- Dziękuje bardzo – powiedział w pierwszej chwili lekko zdezorientowany, ale zaraz przypomniał sobie kłamstwo jakim uraczył mężczyznę, z którym po chwili się pożegnał.

Przyglądał się temu jak odchodzi i ostatecznie znika w tłumie, aby zaraz wrócić spojrzeniem do budynku. Obserwował go chwilę, zanim skierował się do jego wejścia. 

- Gdzie znajdę Senju Tobiramę? - zapytał, gdy tylko podszedł do recepcji.

- Szef ma ważne spotkanie. Czy był pan umówiony?

Schodząca właśnie po schodach Touka zwróciła uwagę na tą scenę. Nie kojarzyła tego mężczyzny, a wyglądem do biznesmena było mu daleko.

- Nie, ale to bardzo ważne. Musi mi pani powiedzieć, gdzie go znajdę. Przysyła mnie jego brat, Hashirama – rzucił, czując rosnącą w nim desperację. - To sprawa życia i śmierci.

- Interesujące. W takim wypadku co to może takiego być? Problemy w kasynie? - wtrąciła się Touka.

- Nie znam cię, czemu miałbym ci mówić? - Uchiha zmarszczył nos, mierząc kobietę nieufnym spojrzeniem.

- Bo jestem twoją szansa, aby przerwać to spotkanie? - podsunęła z niewinnym uśmiechem.

- Co nie znaczy, że będę ci się spowiadał. Sprawa jest dużo poważniejsza, ale to ni ty musisz znać szczegóły.

- To jak chcesz mnie przekonać, żebym ci pomogła?

- Może przekona cię to, że im dłużej marnujemy czas tym mniejsza szansa, że będzie cały – podsunął, choć żadnego dowodu na to nie miał. Były to jego osobiste obawy, które miał nadzieję, że nie będą miały odwzorowania w rzeczywistości. - A jeśli będziecie mi dalej stać na drodze, to sam sobie ją utoruję – dodał, spoglądając prosto w oczy kobiecie.

Touka nie rozumiała upartości tego człowieka, ale widząc determinację w jego spojrzeniu wiedziała, że nie żartuje.

- Zabiorę cię do niego – stwierdziła, wywołując u mężczyzny lekkie zaskoczenie, które nieco przełamało jego bojową postawę. Uśmiechnęła się pod nosem i skierowała do windy.

Madara udał się za nią wciąż nieco zdezorientowany.

- Skąd ta nagła zmiana zdania?

- Powiedzmy, że możesz być z siebie dumny i byłeś dostatecznie przekonujący – odparła, nie mając zamiaru przyznawać mu, że jego postawa połączona z determinacją sprawiła, by mu uwierzyła.

Nie mogła się opierać skoro istniało prawdopodobieństwo, żeby jego słowa były prawdą. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby później okazało się, że przez swoją nieufność doprowadzić mogła do śmierci przyjaciela. Weszła do windy, gdy ta wreszcie przyjechała i wybrała numer odpowiedniego piętra.

- Ja go zawołam, a ty poczekasz na zewnątrz – oznajmiła, gdy tylko wyszli na korytarz i skierowała się do sali konferencyjnej.

Uchiha kiwnął lekko głową i podążał za nią, rozglądając się z zaciekawieniem. Było tu mnóstwo biur, a patrząc na rozmiar budynku było dla niego niesamowite ile osób tu pracuje. Kobieta zatrzymała się przed dwuskrzydłowymi drzwiami i zapukała. Odczekała moment, a gdy dostała pozwolenie by wejść to zrobiła. On zaczekał na zewnątrz, czując znowu zniecierpliwienie.

Touka omiotła spojrzeniem stół, przy którym siedzieli biznesmeni, aby ostatecznie skrzyżować wzrok z siedzącym u jego szczytu Tobiramą. Podeszła do niego i nachyliła nad jego uchem.

- Przyszedł jakiś gość i upiera się, że musi z tobą rozmawiać. Wspominał też, że jest od Hashiramy i to sprawa życia i śmierci – wyszeptała.

- I co? Tak po prostu mu uwierzyłaś? - rzucił cicho, marszcząc brwi.

- Oczywiście, że nie. Był jednak tak zdeterminowany, że boje się zignorowania go. Po prostu wyjdź do niego i wysłuchaj.

- W porządku – zgodził się, a później zwrócił swoje spojrzenie w kierunku uczestników spotkania i odchrząknął, aby zwrócić na siebie ich uwagę. Touka za ten czas dyskretnie opuściła pomieszczenie.

- Muszę was przeprosić. Mam nadzieję, że tylko na chwilę, ale niewykluczone, że będziemy musieli przerwać spotkanie i wyznaczyć inny termin – oznajmił, wstając ze swojego miejsca. - Na razie poczekajcie – dodał, wychodząc i ignorując szepty za plecami.

Widząc jednak kto na niego czekał po drugiej stronie przeszył go dreszcz strachu. Jego obecność tutaj sama w sobie świadczyła, że mówił Touce prawdę. 

- Przejdźmy do mojego gabinetu i wszystko mi powiesz – oznajmił na powitanie i skierował do wspomnianego pomieszczenia, gdzie wskazał Madarze krzesło, a sam usiadł na swoim fotelu.

Poczucie obawy nie opuszczało go nawet na moment, przeciwnie miał wrażenie, że opatula go coraz bardziej, zaciskając swoje szpony na jego duszy.

- Doktor został porwany – zaczął Madara, aby następnie streścić mu dalszy przebieg wydarzeń.

W międzyczasie Tobirama kazał Touce, aby poinformowała gości, że spotkanie dalej się nie odbędzie i skontaktują się w sprawie wyznaczenia nowego terminu. 

  Hashirama uniósł głowę, gdy ciszę przerwał dźwięk otwieranych drzwi. Nie była to jednak niebieskowłosa kobieta, która przynosiła mu jedzenie i picie. W przejściu stały dwie postacie.

Blondyn i nieco od niego niższy czerwonowłosy mężczyzna. Nie kojarzył ich.

Podeszli bliżej krat przyglądając mu się.

- Będziemy musieli sobie pogadać – odezwał się ten z czerwonymi włosami – Powiedz mi tylko czy wolisz po dobroci czy mam od razu się szykować na brutalniejsze metody? Oszczędzi mi to czekania, aż się złamiesz – dodał, wzruszając lekko ramionami.

- Nie mam zamiaru nic wam zdradzać, rób co chcesz – odpowiedział, czując nagły przypływ odwagi i adrenaliny.

Wiedział, że ten moment wreszcie nadejdzie.

Spoglądał na worek, który trzymał w rękach blondyn i przekonywał w myślach samego siebie, że cokolwiek dla niego przygotują to da sobie z tym radę.

- Świetnie – oznajmił z wyraźnym zadowoleniem w tonie. - Chodź, Deidara – rzucił do kompana, kierując do pomieszczenia tortur.

Senju odprowadził ich spojrzeniem i odetchnął, przymykając oczy. Musiał zachować spokój, mimo nadchodzącej przerażającej przyszłości. Nie robił tego dla siebie, a dla osoby za którą był odpowiedzialny. Zniesie to dla niego.

Akasuna zajął się przygotowywaniem sprzętu, a Deidarze kazał rozłożyć specyfiki z torby.

- Myślisz, że naprawdę powinniśmy zaczynać od tej strony, Sasori? - spytał jego partner, przyglądając się jak ten czyści dawno nie używane narzędzia, aby je później naostrzyć.

Nie podobało mu się to, że wydawał się tym bardziej zaaferowany niż jak pracował nad nowymi marionetkami. Czuł się tym zaniepokojony.

- Sam wybrał. Przyprowadź go tu.

Westchnął ciężko wiedząc, że go nie przekona. Wyszedł i po chwili przyprowadził więźnia, przypinając go do krzesła.

Sasori zwrócił uwagę na swoją ofiarę, a na jego usta wpłynął zimny nieco sadystyczny uśmieszek.

- No to zaczynajmy. Gdzie jest chłopak?

- Jaki chłopak? - zapytał Senju z nutą złośliwości w tonie.

- Nie drażnij się ze mną – rzucił w akompaniamencie krótkiego bolesnego krzyku ze strony Hashiramy. - Twój Obiekt.

Szatyn jedynie rzucił mu przepełnione furią spojrzenie i milczał, aby za moment znów wydać z siebie okrzyk bólu, jednocześnie miotając przy tym przekleństwa.

Deidara postanowił zostawić ich i wyszedł z pomieszczenia.

Sasori po jakimś czasie bezowocnego przepytywania poszedł zrobić sobie przerwę. Minął po drodze Tobiego, który wyczuwając jego nastrój zszedł mu z drogi.

Wszedł do kuchni, gdzie zastał Deidarę robiącego tosty.

- Jak ci idzie? Wyśpiewał coś? - zapytał, gdy lalkarz wszedł do pomieszczenia.

- Nic. Wytrzymały jest i uparty – przyznał, uderzając pięścią o blat kuchenny.

Do szału doprowadzało go wspomnienie widoku Hashiramy, który z pewnością siebie patrzył mu w oczy, a zaciśnięte z bólu wargi wykrzywione były w grymasie, jakby sobie z niego kpił.

Nie ważne ile cierpienia mu zadawał i wrzasków przepełnionych bólem wyrwało się z jego ust. Nie potrafił obedrzeć go z tej postawy.

 

Decyzja

  Madara sunął przed siebie bezmyślnie korytarzem, który wydawał mu się wręcz nieskończony.

Starał się otrząsnąć z tego stanu, ale nie potrafił. Wspomnienia natrętnie zalewały jego umysł nie dając mu wytchnienia. To wszystko źle się potoczyło. Myślał o tym, jak ich wspólna przygoda się rozpoczęła.

- Doktorze Hashirama, dlaczego nazwałeś mnie Madara i skąd wzięło się moje nazwisko? - spytał go kiedyś zainteresowany, gdy z internetu dowiedział się, że ludzkie imiona mają zazwyczaj jakieś znaczenie.

Ciekawiło go czy w jego przypadku też tak jest. Chciał wiedzieć czym Senju się kierował.

- Twoje imię oznacza plama, a nadałem ci je ze względu na to, że przy twoim początku stworzenia wyglądałeś, niczym mała plamka, która rosła.

- Myślałem, że będzie się kryło za tym coś ciekawszego.

- Wybacz, nie byłem zbyt kreatywny.

- A co z nazwiskiem? - podjął drugą interesującą go kwestię.

Jego stwórca roześmiał się wtedy, drapiąc w tył głowy z wyraźnym zakłopotaniem.

- Przeglądałem starą książkę telefoniczną i to nazwisko rzuciło mi się w oczy. Uznałem, że będzie pasować.

- Naprawdę jesteś w tym beznadziejny – stwierdził jedynie, kręcąc głową z dezaprobatą, ale kąciki jego ust były delikatnie uniesione ku górze.

Hashirama za to wpadł w stan swoich depresji, które Madarze zawsze wydawały się na swój sposób zabawne.

   Zacisnął dłoń w pięść i uderzył nią w ścianę. Wkurzało go to wszystko. Emocje, których nie potrafił opanować, przez co nie mógł się skupić. Najbardziej jednak denerwował go głupi Senju, co miał ten swój kompleks bohatera i kazał mu uciekać, a sam zapewne wpadł w ręce wroga totalnie bezmyślnie.

- Hashirama cholerny z ciebie idiota – mruknął sam do siebie, aby zaraz zacząć zawracać.

Ktoś musiał mu uratować to nieodpowiedzialne dupsko. Tym razem wypadło na Madarę.

  Hashirama miał zakryte oczy jakimś materiałem, gdy zapakowali go do samochodu. Pogrążony w ciemności czuł jak pojazd rusza. Zastanawiał się jak sobie radzi Madara i czy uda mu się znaleźć jego brata. Miał nadzieję, że tak będzie. Dla siebie od tej pory już nie wróżył nic dobrego.

Wiedział czego od niego chcieli, a on nie miał zamiaru im tego przekazać. Nie mógł jednak powiedzieć, że jest gotów, aby poznać do czego będą zdolni się posunąć, gdy usłyszą odmowę.

Pojazd lekko podskakiwał przez nierówności na leśnej drodze.

Pragnął pogodzić się z najprawdopodobniejszym dla siebie scenariuszem. Odkąd podjął się próby stworzenia człowieka metodą całkowicie sztuczną wiedział, że osiągnięcie takiego sukcesu będzie się wiązało z niebezpieczeństwem. Do tej pory wydawało mu się, że jest gotów ponieść cenę, z jaką to wszystko się wiązało. Obecnie nie był już tego taki pewien. Starał się wymyślić jakiś plan ucieczki, lecz wykonanie czegokolwiek, gdy był pozbawiony wzroku wydawało się czystą głupotą.

Instynkt odpowiedzialny za przetrwanie nie miał zamiaru się poddać, choć Senju mógłby przysiąc, że zrobił to dawno temu.

- Ludzka chęć przeżycia nie zna granic – rzucił sam do siebie, wyginając usta w lekko zmęczonym uśmiechu.

- Co ty tam mamroczesz? - pytanie jednego z oprawców dotarło do niego, jakby z oddali.

Nic jednak nie odpowiedział, pozwalając ukołysać się nierównej drodze, którą jechali do snu.

Obudziło go potrząsanie nim, gdy dotarli na miejsce.

- Wstawaj – usłyszał, co rozwiało wątpliwości, że to sen.

Myśl o ucieczce pojawiła się na chwilę, lecz odrzucił ją niemal natychmiast, bo jego ręce były skrępowane, a z drugiej strony nie był Rambo.

Miał tylko nadzieję, że to wszystko szybko się skończy.

  W chwili, gdy zawitali do bazy powitała ich niezmącona niczym cisza. Zetsu, Hidan i Kakuzu dalej pilnowali wojska, by mieć pewność, że zbyt szybko nie dowiedzą się co zaszło w laboratorium i zdążą jeszcze dziś tam wrócić.

- Zajmę się nim, wy idźcie zdać raport – stwierdził Itachi, zamieniając się z prowadzącym dotychczas zakładnika Deidarą i ruszył dalej powoli korytarzem.

Sasori poszedł za to w kierunku gabinetu lidera. Blondyn początkowo spokojnie podążał za nim, lecz uczucie uczucie niepokoju z powodu panującej tutaj ciszy męczyło go niemiłosiernie. Był jednak pewien, że to nie z powodu snującego się za nimi Orochimaru. Gdy prawie byli już na miejscu przypomniał sobie sytuację, która wywołała w nim tego typu emocje.

Wyrwał przed siebie i zagrodził drogę Akasunie, który zmarszczył niezadowolony brwi.

- Co jest? - spytał już wyczuwając jakąś szopkę.

- Nie sądzicie, że powinniśmy wysłać po prostu jedną osobę, bo będzie tłok? - spytał, zanim mógł dobrze zastanowić się nad właśnie wystosowaną propozycją.

Akasuna na jego słowa uniósł brwi ku górze, bo z ich dwójki, to raczej blondyn lepiej odnajdywał się w tłumie niż on. Nie rozumiał czemu wystosował tego typu propozycje, co wzbudziło jego ciekawość. Zwrócił wzrok na Orochimaru, który przyglądał się im, niczym swoim probówkom z podejrzaną zawartością w laboratorium. Niekoniecznie mu się to podobało.

- Co o tym myślisz? - postanowił przerwać ciszę.

- W sumie dobry pomysł. Niech jedna osoba idzie – zgodził się, uśmiechając w dość oślizgły sposób.

- Jak mamy wytypować kto idzie? - zwrócił się na powrót do pomysłodawcy, bo coś czuł, że na dziś osiągnął swój limit patrzenia na tego szalonego gada.

- Co powiecie na papier, kamień i nożyce? - zaproponował.

Odpowiedziało mu jedynie równoczesne wzruszenie ramion obu jego towarzyszy, które wziął za ich zgodę.

- No to niech wygra najsilniejszy! - stwierdził entuzjastycznie.

- Najsilniejszy w tej grze jest kamień – stwierdził naukowiec, gdy mistrz marionetek zastanawiał się czy wybuchowy artysta nie zamienił się umysłem z Tobim. Ewentualnie czy się nie uderzył ostatnio w głowę. Słowa te jednak zainteresowały go jak i dawnego lidera korpusu eksplozji. Każdy z nich odebrał to na swój własny sposób.

- Kamień, papier, nożyce! - Blondyn wraz ze współgraczami otworzył zaciśniętą dotychczas dłoń.

Popatrzył na parę nożyczek wycelowanych w jego papier. Nic nie rozumiał. Był pewien, że wygra, a Orochimaru swoimi słowami nieumyślnie zdradził, co zamierzał im pokazać. Przegrał, a to znaczyło, że będzie musiał sam wejść do paszczy lwa. Na samą myśl zrobiło mu się słabo.

Spoglądał na stojącą przed nim dwójkę i jedynie upewnił się w przekonaniu, że ten przebiegły wąż go zwiódł. Drugą przerażająca rzeczą był fakt, jak dobrze jego mistrz zrozumiał ten przekaz.

Znał go na tyle, by dostrzec w jego oczach ten cień wręcz okrutnej satysfakcji z osiągniętego celu.

- Skoro już wszystko jasne, to powodzenia w zdawaniu raportu – odezwał się Orochimaru i odszedł.

Sasori odczekał chwilę, aby ten się oddalił.

- Co to w ogóle miało być? - zapytał wreszcie bezpośrednio o powód tej kuriozalnej sytuacji, który go nurtował.

Deidara niekoniecznie chciał się przyznawać o co naprawdę chodziło. Świdrujące go na wskroś spojrzenie ciemnych tęczówek jednak jasno wskazywało, że żadna sztuczka nie wchodzi w grę.

Do tego był totalnie beznadziejnym kłamcą, czego oboje byli świadomi.

- No wsłuchaj się w otoczenie to zrozumiesz – stwierdził, postanawiając grać na zwłokę dalej.

Najwyżej czerwonowłosy straci cierpliwość i się na niego wścieknie.

Lalkarz zmarszczył brwi i przyglądał mu, jakby zastanawiał się nad poczytalnością swojego towarzysza.

- No jest cicho, bo może my wróciliśmy, ale jeszcze część z nas pracuje i to ta bardziej hałaśliwa strona – skomentował ze złośliwym uśmieszkiem, mierząc blondyna znaczącym spojrzeniem.

On sam zdecydowanie był w drużynie, która ceniła ten chwilowo panujący spokój.

- Tu może być cicho, ale obecnie jest aż za bardzo – rzucił przejęty, nieświadomie zniżając swój głos do szeptu.

- Nie przesadzaj. Oczekiwałeś, że Konan powita nas strzelając konfetti, a Tobi dmuchając w wuwuzelę? - zakpił, nie rozumiejąc co w niego wstąpiło.

Deidara pokręcił głową, poddając się w próbie przekonania go, że ten spokój w bazie oznaczał kłopoty. Nie przeszłoby mu przez gardło wypowiedzenie tego, czego naprawdę się obawiał. Wystarczające zrobił z siebie pośmiewisko.

- Oczywiście, jeszcze chciałem całej trupy cyrkowej – fuknął zirytowany jego podejściem do sprawy.

- Tak myślałem – rzucił kąśliwie, po chwili pokręcił lekko głową i położył mu dłoń na ramieniu. - Nie wiem, dlaczego uparcie musi chodzić za tobą jakieś widmo katastrofy i pewnie niewiele to pomoże, ale może wcale nie będzie tak źle jak ci się wydaje? - podsunął, zabierając swoją rękę. - No w każdym razie zdawałeś raporty już nie raz. Będzie dobrze – stwierdził i pożegnał krótko, zmywając do swojej pracowni, bo to zdecydowanie na tą chwilę była bezpieczna opcja.

Po wyrazie twarzy blondyna nie mógł jednoznacznie stwierdzić czy ten nagle zacznie się burzyć lub wybuchnie jego temperament i będzie się drzeć na całą bazę. Zdecydowanie żadnego z tych scenariuszy doświadczyć nie chciał, więc wolał się wycofać i skorzystać z rzadko panującego spokoju. Nie był dobry w próbach pomagania i rozumienia innych. A jednak chciał to zrobić, jakaś jego część czuła, że pomimo wcześniejszych złośliwości pragnął móc mu jakoś pomóc.

  Słowa, które usłyszał od Akasuny z początku napawały go irytacją, która płynnie przeszła w zaskoczenie. Patrzył jak ten po tym wszystkim znika za zakrętem, czując się zdezorientowany.

Był jednocześnie zirytowany wcześniejszymi przytykami, ale jego późniejsze słowa były miłe i niespodziewane, mimo że zaraz po tym zniknął z prędkością światła. Może jednak miał trochę racji i bardziej napędzała te złe przeczucia jego własna wyobraźnia? Nie miał pojęcia.

Poczuł się jednak po tym trochę lepiej. Wizja samotnego zdawania raportu zdawała się być mniej złowieszcza. Korzystając z tego wznowił wędrówkę do gabinetu lidera, przed którym się zatrzymał i zapukał od razu. Nie chciał dawać sobie czasu na nabranie wątpliwości. Odczekał chwilę, nim usłyszał po drugiej stronie, że może wejść.

Otworzył drzwi, wchodzą do pomieszczenia, którego wnętrze utrzymywane było w dość ciemnej kolorystyce. Nawet to, że za biurkiem, gdzie obecnie siedział lider było całkiem spore okno nie pomagało, żeby dostatecznie rozjaśnić pomieszczenie. Czasem wchodząc tu porównywał to do wkroczenia do pomieszczenia, które można by stworzyć w jaskini.

- Dzień dobry, liderze. Przyszedłem złożyć raport – odezwał się wreszcie, zwracając na siebie całą uwagę rudowłosego.

Patrząc w jego oczy, które jak zawsze miały założone te fioletowe spiralne soczewki czuł się nieswojo. Tak naprawdę wszyscy uważali je za soczewki, chociaż nikt nie był pewien czy nimi rzeczywiście są. Gdyby zaczął dokładniej analizować osobę swojego szefa miałby zapewne więcej pytań niż odpowiedzi. W tym wypadku wolał trwać zdecydowanie w słodkiej niewiedzy.

- Jak przebiegła misja? Schwytaliście oba cele? - Pain przerwał przedłużającą się ciszę.

- W miarę płynnie. Co do celów, to zdołaliśmy pochwycić na miejscu naukowca, ale nie było tam chłopca – zdał jak najkrótszą relację, czując rosnącą w nim obawę.

- W takim razie gdzie jest obiekt? Na zakupy poszedł? - zapytał ironicznie, choć blondyn wyczuwał w jego tonie niebezpieczne nuty.

- Gdy dostaliśmy się do środka, mimo że się rozejrzeliśmy za nim to go nie było, ale - urwał na chwilę, widząc gniewny grymas na twarzy swojego rozmówcy, ale ten jednak w żaden sposób mu nie przerwał, więc podjął na nowo wątek. - Mamy zamiar tam dziś wrócić i jeszcze raz dokładniej wszystko przeszukać. Nie wydaje nam się, żeby miał inne miejsce do schronienia, jeśli jednak by były myślę, że Tobi znajdzie dla nas potencjalną listę osób i miejsc, w których mógłby się znaleźć – przedstawił plan jaki mieli w związku z trudnościami, które wystąpiły podczas zlecenia.

- A co zrobicie, jeśli lista potencjalnych kryjówek okaże się długa? - zapytał Pain, będąc już zdecydowanie spokojniejszy.

Może i potrafili być w codziennym życiu bandą wkurzających go idiotów, ale ich kompetencjom podczas pracy ufał.

Deidara zastanawiał się chwilę nad tą kwestią.

- Nie wydaje mi się. To eksperyment, którego stwórca zdecydowanie pragnął utrzymać w tajemnicy. No, ale bycie sławnym jako naukowiec budzi niechciane zainteresowanie. Błędem tego uczonego było to, że podjął się tej próby, mimo znania konsekwencji. Chłopak nie powinien nigdy powstać.

- W porządku, możecie tak zrobić – zgodził się Pain. - Jeśli to wszystko, to możesz już iść – dodał.

Blondyn kiwnął głową pożegnał się i ukłonił, opuszczając pomieszczenie. Będąc już na korytarzu czuł niebywałą ulgę, że jakoś to poszło. Chociaż w momencie, gdy widział jego niezadowolenie wewnętrznie obawiał się o swoje życie. Cieszył się, że jego złość nie znalazła szybkiego ujścia.

Skierował się do pokoju Tobiego, aby dać mu nową robotę, z której zapewne nie będzie zadowolony.

  Itachi zabrał Senju do piwnic, gdzie znajdowało się kilka cel i pomieszczenie do, jakby miał to ładnie nazwać – przymusowego wydobywania informacji. Hashirama rozejrzał się po pomieszczeniu, do którego został wprowadzony. Miał tu łóżko, umywalkę i toaletę. Tą ostatnią rzecz, to tylko ta cela posiadała. Wyglądało na to, że nie będzie mógł liczyć na wyprowadzanie na spacery do kibelka jak w filmach. Szkoda, bo może udałoby mu się stąd wyrwać, a tak to znalezienie luki, gdzie można by obmyślić plan ucieczki wydawało się niewykonalne.

Podszedł powoli do łóżka.

- Nie za przytulnie tu – skomentował, zerkając przez ramię na mężczyznę, który go tu przyprowadził.

Zabawne, bo z jego tworem ludzie mogliby uważać ich za daleko spokrewnionych.

- Bo to nie jest hotel, ale nie martw się będziesz dostawał jedzenie – zapewnił i odwrócił się, kierując do wyjścia.

Nie było potrzeby go jeszcze przesłuchiwać, więc mógł pocieszyć się spokojem i samotnością przez jakiś czas w zamknięciu.

  Madara po podjęciu decyzji, że wróci do laboratorium starał się zawrócić jak najprędzej, a jednocześnie tak, żeby nikt nie usłyszał żadnych przypadkowych dźwięków z tunelu ewakuacyjnego. Gdy dotarł na miejsce było już za późno. Wokół panowała jedynie przytłaczająca cisza i pustka. Rozejrzał się wszędzie i poczuł lekką ulgę, bo chociaż nic nie wskazywało na to, żeby skrzywdzili profesora, a na pewno nie krwawił, przynajmniej tutaj. Nie wiedział przecież jak będą traktować go później. Sprawdził czy Izuna ma picie i jedzenie, aby przerwać trochę czasu, zanim tutaj znowu wróci. Na szczęście powinno papudze na jakiś czas wystarczyć.

Spojrzał na klapę, którą tu wrócił i znów zszedł na dół. Starał się tłumić swoje obawy i złe scenariusze, które przychodziły mu do głowy. Nic nie mógł poradzić na strach zmieszany ze zmartwieniem, które odczuwał i niepokój na każdym kroku. Wiedział, że to się nie skończy dopóki nie odzyska doktora. Właśnie dlatego był zdeterminowany, aby według wcześniejszych wskazówek naukowca odnaleźć jego brata, żeby mu pomógł.

  Wieczorem Itachi wraz z Orochimaru zostali powiadomieni przez Deidarę, że są wybrani, aby wrócić do laboratorium i dokładniej rozejrzeć, bo może znajdą coś przydatnego. Orochimaru był zdecydowanie zadowolony z wizji myszkowania po terenie innego naukowca. Itachi wydawał się niewzruszony i obojętny, gdy poproszono go, żeby starał się znaleźć poszlaki, które doprowadziłyby do chłopaka. W końcu żaden się nie łudził, by ich oślizgły wynalazca miał tą część za priorytet. Prawdopodobniejszym było, że będzie skupiał się na tym, co Senju tam jeszcze wymyślał. Zapakowali potrzebne rzeczy i wyruszyli.